بررسي سيماي زن در شعر ملك الشعراي بهار

سيماي «زن» در آثار ادبي جلوه روشن‌تري دارد. از اين رو شعر يكي از زمينه‌هاي تحقيقي درباره زن به شمار مي‌آيد. امروزه بررسي مسائل و معضلات مرتبط با جامعه زنان به دليل جايگاه ويژه و محوري ايشان در خانواده و پرورش نسل‌هاي آينده، به يكي از دغدغه‌هاي اصلي انديشمندان و روشنفكران مبدل گشته است. زن و جايگاه او از مهم‌ترين موضوعاتي است كه شاعران گذشته وحال بدان پرداخته‌اند. بررسي شعر، مي‌تواند فرايند دگرگوني سيماي زن را در سير تاريخي نشان دهد. در شعر كلاسيك فارسي و عربي با شگردهاي هنري و موضوعات مشابه، داده‌ها و شواهد سودمندي در اين زمينه دارند. ملك الشعرا بهار شاعر ايراني نيز از اين مهم غفلت ننموده و با انديشة آزاد و هشيار خود در راه سرافرازي زن با ياري قلم حماسه‌ها آفريده‌اند. اين موجود لطيف توانسته با وجود ناملايمات فراوان در طول تاريخ به رشد و بالندگي رسيده و تا حدودي آن مقام را كه زيبنده‌ي جايگاه اوست باز يابد.