تحليل روانشناختي قصايد ملك¬الشعراي بهار

ملك الشعراي بهار شاعر بزرگ عصر بيداري و از نوابغ ادبي ايران است. فعاليتهاي سياسي و اجتماعي بهار تأثير فراواني در درونمايه اشعار وي داشته است و پيرو آن به دليل اوضاع نابسامان زمان شاعر، آشفتگي¬هاي دروني و ذهني جزو جدانشدني شعر اين شاعر تواناست. در اين پژوهش سعي شده بر اساس نظريات روانشناسي جديد از جمله از نگاه كارن هورناي و آبراهام مازلو ، به تحليل روانشناختي قصايد بهار پرداخته شود. بهار در بسياري از قصايد خود از رنج¬هاي تبعيد، زندان، ظلم و بي¬عدالتي و دخالت بيگانگان سروده است. از نگاه روانشناختي دو مكانيزم مهرطلبي و انزواطلبي بيشترين بسامد را در شعر بهار داشته است. در مقابل ، رقبا و حاسدان در كلام شاعر با برتري طلبي قصد رنجاندن خاطر وي را دارند. در روانشناسي انسانگرا از نظر مازلو، ملك¬الشعراي بهار نماينده خودشكوفايي است و با وجود سختي¬ها و اوضاع نابسامان اجتماعي دست از تلاش و اصلاح ناراستي¬ها بر نمي-دارد. روي آوردن به نيازهايي همچون محبت و تأييد، خودبسندگي و محدود كردن زندگي از ديدگاه هورناي زمينه تأمين آرامش رواني فرد است كه در قصايد بهار مصاديق بي¬شمار آن را مي¬توان يافت.