اسامي بيماري هاي عفوني و انگلي نشخواركنندگان در برخي از گويش هاي استان كرمان

ايران سرزميني است كه هيچگاه در طي تاريخ طولاني‌اش داراي يك زبان و يك فرهنگ واحد نبوده است. با توجه به موقعيت راهبردي(استراتژيك) و حساس ايران در منطقه و جهان، به رغم انتظارات عمومي، تنوع فرهنگ و زبان موجب استحكام، حفظ تماميت ارضي و وحدت بيشتر ملي شده است. زبان رسمي مردم ايران فارسي است، ولي به زبان هاي ديگري مثل تركي، كردي، بلوچي، ارمني و عربي نيز صحبت مي‌شود. زبان مردم استان كرمان فارسي با لهجه كرماني است. روستائيان علاوه بر اين زبان، براي گفتگوي شفاهي مسايل دامداري، از جمله اسامي بيماري هاي عفوني نشخواركنندگان از گويش ها و لهجه هاي ويژه ي منطقه ي خود استفاده مي كنند. براي انجام اين مطالعه شخصآ از محضر چوپان ها و گوسفنداران تلمذ كردم تا با دنياي جديد زبان ها و گويش هاي خام بيماري‌ها آشنا شدم (1348-1342). ولي عمدتآ در اين رابطه دردهۀ هشتاد پرسش نامه اي تهيه گرديد كه با همكاري سازمان دامپزشكي كشور به ادارات دامپزشكي31 استان از جمله استان كرمان ارسال گرديد. ضمنا از كمك‌هاي برخي همكاران در دانشكده دامپزشكي دانشگاه تهران كه با تلفظ اين گويش ها آشنا بودند و از همكاري عملي ساير دا نشكده هاي دامپزشكي از جمله همكاران دانشكده دامپزشكي دانشگاه شهيد با هنر كرمان و اداره كل دامپزشكي و شبكه هاي دامپزشكي استان كرمان در جمع آوري گويش هاي خام استفاده كرديم. در اين پژوهش 18 گويش براي هشت بيماري كرمي، 18گويش براي چهار بيماري ناشي از انگل هاي خارجي، 13 گويش براي سه بيماري ناشي از تك ياخته ها، 48 گويش براي يازده بيماري باكتريايي و 20 گويش براي سه بيماري ويروسي گزارش شده است و مجموعآ 117 گويش پيرامون 29 بيماري انگلي ،ويروسي و باكتريايي دامي به گنجينه گويش ها و لهجه هاي ايراني اضافه شد. مي‌توان از نتايج اين مطالعه به عنوان منبعي براي گويش شناسان و زبان شناسان و كساني كه با حرفه دامپزشكي سر و كار دارند، استفاده كرد.