بررسي حس تعلق و شناخت راهكارهاي طراحي با تاكيد بر عوامل ادراكي

امروزه با گسترش فضاهاي شهري نامطلوب، طراحي محلات مسكوني و فضاهاي عمومي بدون توجه به نيازهاي ساكنان آنها صورت مي گيرد. فضاهاي مسكوني امروز از درك روح انساني و تعلق اجتماعي به دور شده اند و به همين دليل توجه به عوامل مؤثر در تعلق به مكان در محله و تعميم آن به واحدهاي همسايگي امروز يكي از ضرورت هاي مهم در عرصه طراحي محيط هاي مسكوني مي باشد. شناخت و ادراك فرد از يك مكان از شروط اوليه براي ايجاد حس تعلق به مكان مي باشد. از اين جهت خوانايي و وضوح بيشتر، آرامش، ايمني و امنيت محيط، رضايتمندي و آسايش افراد از جمله عوامل ادراكي هستند كه افراد براساس شايستگي ها و انگيزش هاي خود تجربه مي كنند. مقاله حاضر بر اساس انديشه هاي طراحي و معماري، جامعه شناسي و روانشناسي به استخراج اصول و معيارهاي ذهني مرتبط با تقويت حس تعلق به مكان مي پردازد. در اين پژوهش با استفاده از روش تحقيق مورد پژوهي و استفاده از راهكارهاي تركيبي داده هاي گردآوري شده از طريق مشاهده، بررسي منابع، مصاحبه با كارشناسان و كاربران به بيان راهكارها و پيشنهاداتي جهت تقويت حس تعلق به مكان در بافت هاي مسكوني ارائه مي گردد.