بررسي رابطه توانمند سازي با اثربخشي كاركنان اداره كل اموزش پرورش استان - هرمزگان سال 92-1391

هدف از پژوهش حاضركه توصيفي و از نوع همبستگي است ، بررسي رابطه توانمند سازي با اثر بخشي بود. بدين منظور 165 نفر از جامعه 312 نفري كاركنان اداره كل آموزش و پرورش استان هرمزگان به شيوه ي طبقه بندي نسبتي انتخاب شدند اطلاعات مورد نياز با استفاده از دو پرسشنامه توانمندسازي اسپريتزر و اثربخشي پارسونز، جمع آوري شد كه اعتبار آنها از طريق محاسبه ضريب آلفاي كرونباخ به ترتيب 0/79 و 0/85 تعيين گرديد.داده هاي جمع آوري شده از طريق آزمون هاي همبستگي پيرسون ورگرسيون چند متغيره مورد تجزيه و تحليل قرارگرفت. تجزيه و تحليل داده ها نشان داد كه بين كليه ابعاد توانمند سازي و اثر بخشي رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. همچنين نتايج نشان داد، بين ابعاد صرفه جويي و تاكيد بر شيوه هاي نوين از ابعاد كارآفريني و اثر بخشي رابطه مثبت و معنادار، و بين بعد قوانيندست و پا گير از ابعاد كارآفريني و اثر بخشي رابطه منفي و معنادار داري وجود داشت، و بين ساير ابعاد كارآفريني با اثربخشي رابطه اي مشاهده نشد. نتايج تحليل رگرسيون نشان داد ابعاد صلاحيت و خود مختاري از ابعاد توانمند سازي و ابعاد صرفه جويي در منابع و نحوه استفاده از منابع از ابعاد كارآفريني قدرت پيش بيني مثبت و معناداري براي اثر بخشي داشتند