تاثير سبكهاي نوين مديريتي بر ميزان خلاقيت، اثربخشي و جابجايي منابع انساني در سازمانهاي ورزشي كارا

هدف: هدف اصلي از تحقيق حاضربررسي تاثير سبك هاي نوين مديريتي بر ميزان خلاقيت، اثربخشي و جابجايي منابع انساني در سازمانهاي ورزشي مي باشد. روش شناسي تحقيق: كليه مديران فوقاني و روساي اداره ورزش و جوانان (هيات هاي ورزشي) استان در اين تحقيق حضور داشتند كه از بين آنها تعداد 37=n مدير فوقاني و 176=n ريس و نائب ريس هياتهاي ورزشي به صورت تصادفي بهعنوان نمونه آماري تحقيق انتخاب شدند. در تحقيق حاضر سه پرسشنامه سبك هاي مديريتي چندعاملي (MLQ)، پرسشنامه خلاقيت سازماني آمابيل (1996) و پرسشنامه اثر بخشي فلتز (1998) استفاده گرديد. به منظور تجزيه و تحليل داده ها نيز از آزمون تجزيه و تحليل واريانس با اندازه گيريهاي مكرر (MANOVA) و آزمون رگرسيون چندگانه و ضريب همبستگي پيرسون در سطح P≤0/05 استفاده گرديد. يافته هاي تحقيق: نتايج تحقيق نشان داد كه در بين سبك هاي سه گانه مديريت، مديريت تحولگرا (0/316=β و 9/743=F) در مقايسه با سبك مديريت عملگرا (0/109=β و 5/019=F) و سبك مديريت بي خاصيت (0/002=β و 4/263=F) به عنوان قوي ترين متغير تعيين كننده ميزان خلاقيت كاركنان ميباشد. همچنين رابطه معناداري بين سبك مديريتي تحولگرا با ميزان اثربخشي (p≤0/05 و 0/23=r) و ميزان جابه جايي كاركنان (p≤0/05 و 0/11-=r) مشاهده گرديد و تنها در سازمانهايي كه از سبك رهبري بي خاصيت بهره مي برند رابطه مستقيم و معناداري با جابجايي (p≤0/05 و 0/14=r) وجود داشت.