استفاده از پلي‌مر نانوسليكا جهت فرمولاسيون اسانس گياهي عليه باكتري هاي بيمارگر گياهي

امروزه با توجه به مشخص شدن بيش از پيش مضرات آفت كش‌هاي شيميايي براي انسان و محيط زيست، استفاده از اسانس هاي گياهي به منظور كنترل بيماري‌هاي گياهي راهكار مناسبي است. كاربرد موثر اسانس، به دليل عدم پايداري در محيط مزرعه، همواره با مشكل روبه رو بوده است. در اين پژوهش به-منظور بررسي افزايش ماندگاري اسانس در محيط، از نانو پليمر سليكاي مزوپور جهت فرموله كردن اسانس اسطوخدوس (Lavandula angustifolia) استفاده شد. سپس رهايش كنترل شده و قدرت كنترل كنندگي آن عليه بيمارگر ها ي گياهي مورد سنجش قرار گرفت. اسانس اسطوخدوس به روش تقطير با آب به كمك دستگاه كلونجر استخراج شد. حداقل غلظت بازدارندگي از رشد و حداقل غلظت كشندگي آن عليه دو باكتري Rhizobium vitis و Erwinia amylovora به عنوان عوامل مهم بيمارگر گياهي سنجش گرديد. غلظت 15 درصد از اسانس مذكور در آب مقطر استريل تهيه و 100 ميلي گرم پليمر به آن اضافه شد. سوسپانسيون حاصل، توسط همزن مغناطيسي به مدت 17 ساعت در دماي آزمايشگاه قرار گرفت. اسانس فرموله شده در سيليكا، بوسيله سانتريفيوژ ته نشين شده و در دماي آزمايشگاه خشك گرديد. كارايي فرمولاسيون در نگهداري اسانس و رهايش تنظيم شده و قدرت كنترل كنندگي آن‌، طي فواصل زماني مشخص و در يك دوره‌ي چند ماهه بررسي شد. نتايج نشان داد كه با افزايش رطوبت در محيط و جذب آب، رهايش اسانس محصور شده درون پليمر آغاز شده و به محض كاهش رطوبت، كاهش يافت. ميزان ماندگاري اسانس محصور شده در نانوپليمر به واسطه داشتن خاصيت رهايش كنترل شده از 24 به 96 ساعت افزايش و به اين ترتيب ماندگاري اسانس در محيط و قدرت كنترل كنندگي آن مطلوب گرديد. استفاده از پليمرها در فرمولاسيون مي تواند نويدبخش اقدامي موثر در كاربردي كردن هرچه بيشتر استفاده از اسانس‌هاي گياهي باشد.