مروري بر عوامل مؤثر بر تصميم سازي براي برون‏سپاري تحقيق و توسعه در سازمان‏هاي دانش بنيان

سازمانها به طور فزاينده‏اي به عنوان سامانه‏هاي پردازنده‏ي مشترك دانش بين انسان و رايانه تلقي مي‏شوند. اين چشم انداز، اثرات قابل توجهي بر طراحي، مديريت و موفقيت يك سازمان دارد. طبيعتاً تصميم‏سازي در مورد برونسپاري يا انجام داخلي تحقيق و توسعه در چنين سازمانهاي دانش‏بنياني، فارغ از اثرات اين چشم انداز نيست. اين تصميم طبيعتا چند معياره بوده و نيازمند تشخيص مؤلفه‏هاي مؤثر است. مطالعات مختلفي در اين حوزه انجام شده است اما پراكندگي آنها و عدم وجود منبعي براي احصاء تمام عوامل، انگيزه اصلي از تدوين اين مقاله است. با بررسي سير تاريخي برونسپاري و بهره‏گيري از اصول و مباني نظري آن و همچنين دسته‏بندي نظام‏مند مطالعات مذكور مخصوصا در حوزه تحقيق و توسعه، در نهايت متغيرهاي مؤثر در اين تصميم سازي و نوع ارتباط آنها با اين تصميم شناخته شدند. نتايج اين تحقيق مي‏تواند راهنماي محققين در پژوهش‏هايي باشد كه بر موارد مطالعاتي در صنعت يا بخش خدماتي خاصي، متمركز شده‏اند.