نگاهي تربيتي به ادبيات پايداري: ويژگي‌ها، شاخص‌ها و آسيب‌ها

مفهوم پايداري با سايه‌روشن‌هاي معنايي خود، گستره وسـيعي را شـامل مي‌شود و بي‌اغراق مي‌توان آن را يكي از بن‌مايه‌هاي اساسي ادبيـات فارسـي دانـست كـه در ادوار مختلف شـعر فارسي و در هر يك از گونه‌هـا و انـواع ادبي، خود را به شكلي نمايان ساخته و درون‌مايه‌ها و مـضامين ديگـر را در حـول خـود ايجـاد نمـوده اسـت. مقاله حاضر به‌منظور پي گيري پايداري، مفهوم ادبيات پايداري، آثار و آسيب‌هاي تربيتي آن بــه روش تـوصـيفي - تحليلـي نوشته‌شده است. صرف‌نظر از ويژگي‌ها كلي اين نوع ادبيات، آنچه وجه مميز آن از ساير مقوله‌هاي ادبي است، در پيام و مضمون آن نهفته است. بدين معنا كه آثاري از اين‌دست اغلب آيينه دردها و مظلوميت‌هاي مردمي هستند كه قرباني نظام‌هاي استبدادي شده‌اند. اين آثار ضمن القاي اميد به آينده و نويد دادن پيروزي موعود؛ دعوت به مبارزه و ايستادگي در برابر ظلم و ستم، ستايش آزادي و آزادگي، ارج نهادن به سرزمين مألوف و شهيدان و جان باختگان وطن را در بطن خوددارند.