سبك شناسي سروده هاي عليرضا قزوه، سرايندۀ ادبيات پايداري

بررسي و گفتمان در مورد سبك يا همان شيوۀ نگارش هر نويسنده، از موضوعاتي است كه از ديرباز مورد توجه بوده و ريشه در روم و يونان باستان دارد؛ سبك شناسي كه در ايران پيشينۀ چنداني ندارد، ياور خواننده در ارزيابي و درك بهتر نوشته هاست. اين دانش با دامنه اي گسترده و مَكاتبي بسان توصيفي، تكويني، نقش‌گرا و ساخت‌گرا و با تأثير پذيري از دانش زبان شناسي، به سنجش آثار پرداخت. شناسۀ سبك هر نوشته بر آمده از هنر و شيوۀ نويسنده در آميختن انديشه و لفظ است. عليرضا قزوه، از جمله شاعران معاصر و متعهدي است كه شعرش را در خدمت انقلاب و باورهاي ديني قرار داده است؛ اين پژوهش سعي دارد بر مبناي كتاب سبك‌شناسي دكتر شمسيا و با بررسي سه مجموعه مهم شعري ايشان يعني «صبح بنارس»، «سوره انگور» و «از نخلستان تا خيابان» سبك سراينده را در سطوح سه گانۀ زباني، فكري و ادبي مورد شناسايي قرار دهد؛ از اين رو، نگارنده با آوردن نمونه ابياتي از قزوه، قلمي ساده و نگاهي منتقدانه برگزيده و ضمن بررسي ويژگي هاي ادبي و شناسايي نوآوري هاي وي، سروده هايش را از نگاه سبك شناسي به خواننده مي نماياند. تكيه بر آوا و موسيقي دلنشين، آرايه هاي لفظي سرشار، آميختگي عاطفۀ نرم با ضخامت و صلابت حماسي، رواني كلام با نمايۀ اندوه و شكوه، رنگ و بوي عرفان، صور خيال و ساختار نحوي خاص از شناسه هاي سبك اين سراينده عرصۀ ادب انقلاب و مقاومت ايران هستند كه بدانها اشاره مي گردد.