رجز در شعر طاهره صفارزاده

يكي از ويژگي‌هاي منحصربه‌فردِ شعرِ مقاومت و به تبع آن، شعر انقلاب، رجز و رجزخواني و نيز كاركردهاي مهم آن است. رجز در آثار ادبي گذشته غالباً در نوعِ ادبي حماسه وجود داشته است؛ حتي در ميدان‌هاي جنگ نيز پهلوانان نخست به رجزخواني با حريف خود مي‌پرداختند و تلاش مي‌كردند با آن، دمنان را دچار رعب و وحشت كنند و در عين حال، روحيۀ نيروهاي خودي را افزايش دهند. در اين مقاله به بررسي كاركردهاي رجز در شعر شاعر انقلابي، طاهره صفّارزاده، پرداخته شده است. صفّارزاده به منزلۀ شاعري كه شعرش در خدمت اجتماع و مردم است، كوشيده با سلاحِ شعر و واژه، روحيۀ دشمن‌ستيزي را در جامعۀ ايران بالا ببرد و دشمنان را نيز به نوعي تهديد و تحقير نمايد.