تحليل نشانه معناشناختي هژمونيك گفتمان عاطفي در ادبيات پايداري (پژوهش موردي شعر در امواج سند و أبدُ الصُّبار)

اين مقاله با رويكرد نشانه- معناشناسي به بررسي نظام عاطفي حاكم بر دو شعر مقاومت محور در اثر مهدي حميدي شيرازي با عنوان «در امواج سند» و شعر «أبد الصُّبار» سروده محمود درويش مي‌پردازد. درروند تطبيق اين دو شعر سازوكارهاي توليد، شكل‌گيري، تداوم معناي عاطفي و تعامل آن، با ساير معاني به تصوير كشيده شد و نشان داده شد كه هر يك از نشانه -معناها چگونه درگذر از فضاي تنشي دخيل در گفتمان عاطفي، هژموني مقاومت و ناسيوناليسم را با آفريدن شَوِش‌ها و كنش‌هاي ارزش‌آفرين و اسطوره ساز بنا مي‌كنند. همچنين در تحليل گفتمان عاطفي دريافتيم كه دو گفته پرداز (حميدي و درويش) با عناصري چون ريتم، افعال مؤثر، نقش جسمي ادراكي، صحنه‌پردازي عاطفي و عناصر عاطفي كنش زا و ساكن و نيز با حاضر سازي غايب و بيان نوستالژيك توانستند گفتمان پايداري را به نحوي پيش ببرند كه هژموني مقاومت را كه سينه‌به‌سينه به آنان منتقل گشته را به گفته ياب در تأثيرگذارترين حالت انتقال دهند و درنهايت اسطورۀپايداري و مقاومت به‌عنوان گونۀارزشي مسلم معرفي مي‌شود و در خلال آن لزوم پاسداري از اين ارزش‌ها از گفته ياب به‌طور غيرمستقيم درخواست مي‌شود و شَوِشگر در خلال اين گفتمان هژموني پاسداري از وطن را به طرق مختلف، نظير مهاجرت، جان‌فشاني و شهامت را مي‌آموزد و بدين ترتيب شاعران مخاطبين خود از طريق اين گفتمان ترغيب به پاسداري از مام وطن مي‌سازند.