بررسي و تحليل مضامين ادبيات پايداري در آثار رضا امير خاني(ارميا، ازبه، بيوتن)

يكي از مهم ترين حوادث تاريخي و اجتماعي ايران جنگ هشت ساله عراق عليه ايران بود. اين حادثه ضمن تاثير گذاري بر اركان سياسي، اقتصادي، اجتماعي، آموزشي به گونه اي جدي جامعة هنر و ادبيات را نيز متوجه خود ساخت. در اين راه بسياري از شاعران و نويسندگان، با آفرينش آثار گوناگون، هر يك دريچه اي جهت نماياندن اين فاجعة عظيم گشودند. ادبيات پايداري در جهان، ريشه در گذشته هاي دور دارد و تاريخچه آن در حقيقت همان تاريخ ادبيات جهان است، زيرا شاعران و نويسندگان متعهد از همان آغاز در كنار مردم مبارز و عدالت جو بوده و در طول زمان با سرودن چكامه ها و نوشتن خطابه ها ضمن تشويق مردم به پايداري، دليري ها و از خود گذشتگي هاي مبارزان راه حق و حقيقت را در آثار خويش جاودانه كرده¬اند. موضوعات محوري اين گونه ادبي عبارت است از: سرزمين، مردم، دين، مبارزه ، رهبري، آرمان، شهيد. پژوهش حاضر به بررسي سرفصل هاي ادبيات پايداري در سه اثر رضا امير خاني (ارميا، بيوتن، ازبه) مي پردازد و شيوة استفاده از اين مضامين را در سه اثر مذكور مورد تحليل قرار مي دهد.