نقش شهادت محوري در ادبيات مقاومت

اگر بپذيريم كه «فرهنگ، آن چيزي است كه زندگي و ارزشهاي انساني را به وجود مي آورد.و با لحاظ كردن ديدگاه مكتبي و اعتقاديمان آن را «مجموعه نظام ارزشي اسلام در همه جوانب فردي و جمعي كه كليه روابط اعتقادي و عملي در ابعاد سياسي، اخلاقي، اقتصادي، اجتماعي، نظامي، علمي، فلسفي و مراحل سلوك باطني را دربر مي گيرد بدانيم، آن گاه بهتر مي توان به اهميت و ارزش شهادت به عنوان يك فرهنگ تأثيرگذار واصيل و نقشي كه در اصلاح امور جامعه دارد پي برد. «شهادت» در لغت به معاني: گواهي دادن ، كشته شدن در راه خدا / شهيد گرديدن و عالَم شهادت در مقابل عالم غيب آمده است و «شهيد» يعني: حاضر، شاهد/ عالم به غيب و حاضر/ يكي از اسماء حسناي خدا و سرانجام كشته در راه خدا و دين روشن است كه مراد ما از شهادت همان كشته شدن در راه خداوند است كه در درجه اول موجب سعادت و رستگاري شهيد و آن گاه سبب اصلاح نابساماني‌هاي جامعه مي گردد. خون شهيد موجي در جامعه برمي انگيزاند كه خوبي‌ها و نيكويي‌ها را ترويج مي‌كند و بدي‌ها و زشتي‌ها را از بين مي‌برد. اگر سالار شهيدان، حضرت حسين بن‌علي عليه السلام، هدف از قيام خود را «اصلاح در امت جد خويش مي دانست، به اين معني بود كه خون پاك او و ياران فداكار و از خود گذشته اش امر به معروف و نهي از منكر را در جامعه استقرار مي بخشيد و نقش مؤثري در بيداري مردم و ايستادگي آنان در مقابل ظلم و جور بي حد و حصر حاكمان زمانه ايفا مي كرد؟ و به راستي كه آن حضرت چه هوشمندانه و از سر درايت و فراست به اين نكته پي برده بودند. تعبير زيبا و رساي قرآن كريم كه «شهيدان را زندگاني مي‌داند كه روزي خور خوان گسترده پروردگار خويش‌اند و جملاتي همچون: «شهيد قلب تاريخ است»، «شهيد شمع تاريخ است»، «گرداگرد كلمه شهيد را هاله اي از نورانيت فرا گرفته است» و... كه به ويژه در عصر انقلاب و دوران دفاع مقدس زبانزد خاص و عام شده بود، گوشه‌هايي ديگر از ارزش و اهميت «شهيد» و «شهادت» را مي‌نماياند.