كنكاش گزاره¬هاي مقاومت برپايه تطبيق سروده¬هاي نصرالله مرداني و مظفر النواب

در پس گونه هاي ادبي گوناگون، تصوير هم آوايي و ايستايي يك ملت در برابر استعمار خارجي و استبداد داخلي، جلوه اي شفاف از ادبيات را به عرصة هنربراي زندگي وارد كرده و ادبيات مقاومت را به ارمغان آورده است. مقاله حاضر كه به شيوه استقرائي-استنتاجي گردآمده است، به تطبيق گزاره ها و شاخص هاي ادبيات پايداري در سروده هاي دو تن از شاعران مبارز و نام آشناي ادبيات فارسي و عربي معاصر؛ نصرالله مرداني و مظفرالنواب پرداخته است. از ميان نتايج جستار پيش رو، بايد به نگاه مشترك و حالات شعري و شعوري يكسان دو شاعر يادشده در گزاره¬هاي ادب پايداري مورد بررسي همچون: وطن ، تقويت روحية ايستادگي، شهيد و شهادت، وصف دشمن و فراخواني شخصيت امام حسين(ع) اشاره و به يكساني فرم و محتواي شعر پايداري درسروده هاي آن ها اذعان كرد. ديگر آنكه، مرداني با استفاده از فلش بك، به گذشتة پرشور وطن خود افتخار مي كند و مظفر النواب نيز موضوع وطن را به دو صورت بررسي كرده است: وطن در معناي اصلي خود يا همان ميهن شاعر كه نگاه مشترك وي با مرداني است و ديگري وطن به معناي قوميت عربي و دربرگرفتن روح فرا ملي عربي است. مرداني براي تقويت روحية ايستادگي و مقاومت، از واج آرايي و مراعات نظير در شعرش بهره برده است تا شور حماسي را در مخاطب فزوني بخشد و النواب نيز با به كارگيري تكنيك آيروني، نخست دشمن را ناچيز و بي اصل و نسب شناخته است و سپس ملت را به دفاع و مبارزه از سرزمين و آرمان هاي خود فرامي خواند. مرداني در وصف دشمن از پارادوكس و تصاوير استعاري استفاده كرده است و شاعر عرب نيز در همين راستا از هجو صريح سود جسته است. تفاوت اين دو در اين گزارة مقاومت اين است كه شاعر ايراني به وصف دشمن خارجي پرداخته و حال آنكه سروده هاي شاعر عراقي مالامال از هجو سران عرب، به ويژه حاكمان سعودي است. كاربست فراخواني روح آزادگي و مقاومت امام حسين(ع) نيز از ديگر اشتراكات فكري و شعري نصرالله مرداني و مظفر النواب است.