مؤلفه‌هاى پايداري در شعر جابر محمد جابرى؛ شاعر معاصر عراقى و ملك الشعراى بهار

ادبيات مقاومت، شاخه اى از ادبيات متعهد و التزام است كه تحت تأثير شرايطى چون اختناق، استبداد داخلى، نبود آزادى‌هاى فردى و اجتماعى و ... شكل مى‌گيرد. اوايل قرن بيستم براي اعراب دوران حساسي بود. آن‌ها هنوز از استبداد عثماني خلاصي نيافته بودند كه به استعمار خارجي گرفتار آمدند و به نحوي تحت الحمايه استعمارگران شدند. در اين ميان عراق؛ همچون برخي كشورها، مورد توجه دولت استعماري بريتانيا قرار گرفت. از آن پس جنبش ها، شورش‌ها و اعتراض هايي در اين كشور عربي شكل گرفت؛ اما براي ملت ايران وضع به گونه اي ديگر بود. هر چند كه ايران مستعمره نبود؛ اما استعمارگران در آن به سبب موقعيت ويژة استراتژيكي و ذخاير زير زميني و همسايگي با شوروي سابق، نفوذ زيادي داشتند. در اين ميان نقش شاعران آزاد انديش؛ مانند جابرى و بهار چشم گير بود. آن‌ها با اسلحة قلم و شعر وارد عرصة مبارزه شدند. اين تحقيق با روش توصيفي- تحليلي مى‌كوشد به پرسش زير پاسخ گويد كه حس مقاومت و پايدارى در شعر جابرى و بهار چه جلوه هايى داشته است؟ مضامين مشترك اين دو شاعر در مقوله هاي مبارزه طلبى و جانفشانى, دعوت به اتّحاد, شهيدان راه وطن, آزادى, انتقاد و اعتراض به مسائل داخلى مورد بررسي تيبيقي قرار گرفته است.