فراخواني شخصيت‌هاي مقاوم ستوده‌شده در اشعار مظفر النواب

مظفر النواب شاعر شيعه چپ‌گراي معاصر عراقي، علاوه بر اين‌كه اشعار خود را كه وقف امور سياسي جهان عرب كرد، سال‌ها عمر خود را در راه مبارزات سياسي، در زندان و تبعيد و تحمل شكنجه‌ها گذراند. او در اشعارش، هيچ‌گاه هيچ پادشاه، حاكم، اشراف يا ثروتمندي را مورد مدح و ثنا قرار نداد، بلكه قهرمانان فراخواني شده در اشعار او عمدتاً افرادي مردمي ‌و غالباً انسان‌هاي فقيري هستند كه مورد ستم قرارگرفته‌اند، يا فرماندهان شهيدي هستند كه مظفر از مدح آنان مال، مقام يا غرضي دنيوي و يا حتي شفاعت اخروي مطالبه نكرده‌ است. اين مقاله درصدد آن است با تكيه بر شيوه وصفي تحليلي، مهم‌ترين شخصيت‌هاي مقاوم فراخواني شده را كه در اشعار مظفرالنواب مورد تكريم و ستايش قرارگرفته‌اند، بيان و موضع نواب را در قبال آن‌ها، چگونگي فراخواني آن‌ها و دلالت‌هاي معنايي اين فراخواني را بيان نمايد. نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه بيشتر اين شخصيت‌ها مهم‌ترين سرمايه‌شان يعني جان خود را در راه اهداف والايشان در طبق اخلاص گذاشته‌اند و با عزم و اراده خودشان شهيد يا كشته ‌شده‌اند. اينان در نظر نواب همگي مرداني خارق‌العاده‌اند كه يك نوع مبارزه‌طلبي و جرأت خارق‌العاده‌اي در دفاع از حق و درگيري با باطل دارند. موضع نواب در قبال اين شخصيت‌هاي مبارز مسلح، تكريم علني و ستايش اقدامات، شجاعت‌ها و فداكاري‌هاي آنان است. نواب به اين شخصيت‌ها، نگاه حزبي و جناحي ندارد، بلكه نگاه وي، فراجناحي است. بنابراين با اين‌كه آن‌ها تمايلات، گرايش‌ها و افكار متفاوتي دارند و حتي بعضاً منابع فكري و روش‌هاي سياسي و شيوه‌هاي مبارزاتي آنان، با انديشه نواب و عقيده سياسي او متفاوت و گاه متناقض است، ولي نواب آن‌ها را در شعر خود فراخواني كرده و منش انقلابي و مقاوم آن‌ها را در شعر خود ستوده است.