مطالعه و ارزيابي مباني اصول طراحي فضاهاي شهري با تأكيد بر زمينه انسان گرايانه

Studying and Evaluating Urban Design Principles with an Emphasis on Humanistic Grounds

توجه به انسان و خصوصيات او از دورهٔ رنسانس نشست گرفت اما ديري نپاييد كه با وقوع انقلاب صنعتي و ظهور سبك مدرن اين موضوع جاي خود را به تكنو مداري داد. تا اينكه از دههٔ شصت ميلادي، موضوع پست‌مدرن به‌صورت يك سبك مهم مطرح شد و انتقادات زيربنايي به انديشهٔ منطق‌گراي مدرن وارد گرديد. زمينه گرايي يكي از ديدگاه‌هاي رايج در معماري و شهرسازي است كه در ذيل سبك پست‌مدرن طبقه‌بندي مي‌شود. نظريه‌هاي مربوط به زمينه گرايي ابتدا به عرصه‌هاي كالبدي، تاريخي و اجتماعي– فرهنگي راه يافتند و سپس به ابعاد انساني گرايش پيدا كردند. هدف از اين نوشتار آشنايي با مباني زمينه گرايي و تدقيق در مفهوم زمينه انسان گرايانه به‌عنوان يكي از زيرشاخه‌هاي مهم اين ديدگاه در بستر فضاهاي شهري است. اهميت اين موضوع در آن است كه براي اولين بار، رويكرد زمينه گرا با مباني نظري مدون در چارچوب پارادايم پست‌مدرن بر زمينه انسان گرايانه تأكيد مي‌كند. روش تحقيق در اين مطالعه توصيفي و تحليلي بوده و از روش اسنادي استفاده‌شده، به اين صورت كه با مراجعه به كتاب‌ها، نشريات و سايت‌هاي مرتبط اطلاعات موردنظر گردآوري‌شده است. براي نيل به اهداف زمينه انسان گرايانه در طراحي يك فضاي شهري و در راستاي دستيابي به چشم‌انداز شهرسازي پايدار، ياري جستن از ارزش‌هاي فرهنگي در جهت معنا دهي به فضا و درنهايت تبديل آن به مكان توصيه مي‌شود. براي اين مهم شهر ساز بايد خود را در جايگاه مردم ديده و از نظرخواهي و ارتباط با مردم بهره بگيرد.