نقش راهبردي توسعه رويكرد دارايي- مبنا در ساخت شهر خلاق

گسترش شهرنشيني و تغيير شيوه زندگي باعث مواجه مردم با مسائل و پيچيدگي‌هاي جديد زندگي شهري شده است. در اين راستا ايده شهر خلاق پاسخي است به رويكرد جهان مدرن به زندگي شهري. از طرفي در پاسخ به ناكارآمدي ديدگاه‌هاي مرسوم نياز-مبنا بر اساس نگاه از بالا به پايين در سطوح مختلف برنامه‌ريزي و مديريت، ديدگاه‌هاي دارايي-مبنا بر پايه استفاده كردن از سرمايه‌ها و ظرفيت‌هاي محلي به‌عنوان جايگزين مطرح شد. در اين پژوهش با استفاده از روش توصيفي- تحليلي و بررسي متون مختلف، ضمن معرفي و مقايسه اين دو رويكرد، بر نقش رويكرد دارايي- مبنا با توجه به سه ويژگي اصلي آن يعني فرايند گرايي، جامعيت و ابزارگرايي در ساخت شهر خلاق اشاره‌شده است. اين رويكرد برخلاف رويكرد نياز-مبنا، با تكيه‌بر جايگاه مردم و دانش‌محوري و توجه به مديريت كارآمد نسبت به نقش سرمايه اجتماعي و سرمايه كالبدي در صنعت فرهنگ و اقتصاد شهري واقف بوده و با تأكيد بر آن زمينه ايجاد توسعه پايدار در ساخت شهر خلاق را فراهم مي‌كند