راهكاري براي بازيابي معماري قهوه خانه و پيشنهادفضايي مناسب براي عرضه نمايش در نمايش هاي سنتي ايران

از ديرباز، قهوه خانه ها در شمار نهادهاي اجتماعي- فرهنگي تأثيرگذاري بودند كه در ادامه ي فعاليتهاي خود به جايگاهي ثابت جهت اجراي نمايشهاي سنتي- مذهبي ايراني و برخي خرده نمايش ها تبديل شدند. پژوهش حاضر در پي بررسي جايگاه گذشته و اكنون اين مكانها در حوزه ي اجراي نمايشهاي سنتي- مذهبي و پاسخگويي به اين پرسش است كه؛ آيا مي توان ضمن اجراي نمايشهاي ايراني در اشكال احياء شده آنها، فضاها و مكانهاي تازه اي را نيز براي اجراي نمايش در ديگر نهادها و كانون هاي اجتماعي و فرهنگي معاصر ايجاد كرد؟ بنابراين هدف اصلي اين پژوهش، ارائه ي راهكار و الگويي عملي و كاربردي بر مبناي نياز جامعه ي امروز بوده است. روش تحقيق، مبتني بر رويكرد توصيفي- تحليلي بوده و در گردآوري اطلاعات اوليه نيز از روش اسنادي و علي الخصوص سفرنامه هاي مستشرقين بهره برده شده است. به اين ترتيب در اين مقاله ابتدا به موضوع قهوه خانه ها، شرايط ايجاد، شكل گيري و تطور آنها به عنوان جايگاهي ثابت براي اجراي نمايش هاي ايراني پرداخته شده، سپس رابطه ي فضا و معماري قهوهخانه ها با فضا و مكان نمايش هاي ايراني بررسي و تشريح شده است. در نتيجه گيري نيز مهمترين يافته ي پژوهش، پيشنهاد الگويي براي توسعه و پايداري اشكال اجرايي نمايش هاي ايراني در دوران معاصر و نمودار اجرايي آن است.