بررسي عناصر و مباني هنر مقدس در معماري با تأكيد بر رويكرد معناگرا

طراحي يك فضاي معماري با رويكرد معناگرا مي تواند هويت هنر مقدس و اصيل ايراني و اسلامي را هر چه بهتر و بيشتر به مخاطب خود بازشناساند چرا كه مخاطب با ديدن و لمس اثري كه همواره حضور و تجلّي خداوند را در آن احساس مي كند، به مراتب برترِ وجود دست مي يابد و محو ذات و صفات حق تعالي مي گردد. هنر اسلامي، ياد خداوند را از طريق بيان زيبايي ها و عظمت دستگاه آفرينش تقويت مي كند و اين وظيفه اي بس والا و ارزشمند مي باشد. هنر اسلامي، تجلّي شكوه و قداستي بي نظير است كه همچون گوهري درخشان و الماسي پرتلألؤ مي درخشد و اين درخشش و نورانيت را در قالب مباني و مفاهيم روحاني و معنوي به ساير بخش هاي هنري، ساطع مي كند. هدف از اين پژوهش بررسي عناصر و مباني هنر مقدس در معماري با تأكيد بر رويكرد معناگرا مي باشد. روش تحقيق در اين مقاله به صورت توصيفي ـ تحليلي و مبتني بر مطالعات كتابخانه اي و اسنادي مي باشد. هدف از اين مقاله آن است كه با شناختي عميق و ارزشمند از مفاهيم و الگوهاي اسلامي، تأثير بي نظير معناگرايي را در هنر و معماري مقدس ارائه دهيم.