اولويت‌سنجي قابليت تبديل خيابانهاي شهري به پياده راه به روش تاپسيس (نمونه موردي: 6 مورد از خيابانهاي شهر تهران)

با سلطه ي بي چون و چراي اتومبيل طي نيم قرن گذشته در شهرها، مسائل و مشكلات زيادي نظير حجم بالاي ترافيك به وجود آمده كه باعث آلودگي و ناامني در شهرها شده و زندگي شهرنشيني را مورد تهاجم قرار داده است. بدين جهت موضوع انساني تر كردن شهرها و توجه دوباره به سهم جابه جايي عابر پياده در نظام حمل ونقل در دستور كار برنامه ريزان و طراحان شهري قرار گرفته است. يكي از راههاي دستيابي به حمل و نقل پايدار، افزايش پياده‌مداري شهرها و ايجاد پياده‌راه است و همزمان با مطرح شدن مفهوم توسعه پايدار، توجه ويژه اي به آن شده است. هدف از انجام اين پژوهش، بررسي اولويت امكان ايجاد پياده‌راه در شهر تهران و در نهايت شناخت ويژگيهاي محيط داراي پتانسيل براي تبديل به پياده‌راه است. بدين منظور، 6 خيابان در نقاط مختلف تهران به عنوان نمونه انتخاب شده‌اند. روش اين تحقيق توصيفي_تحليلي است. اطلاعات مورد نياز از طريق ارائه پرسشنامه و با كمك عابران پياده، كسبه و ساكنان جمع آوري شده است و با روش TOPSIS مورد تحليل قرار گرفته‌اند. يافته هاي اين پژوهش نشان مي دهد كه خيابان هاي شهرداري تجريش ، ستارخان و آيت نسبت به خيابان هاي منوچهري ، لاله زار و 30 تير كه در محدوده ي مركزي شهر تهران واقع شده اند، از قابليت پياده مداري بالاتري برخوردارند كه مهمترين دلايل آن را مي توان در وجود كاربري هاي مناسب در طول مسير و نيز خواست و مشاركت مردم جستجو كرد.