نقش و كاربرد مولفه هاي تاثيرگذار نظريه كنش ارتباطي بر فضاهاي جمعي از منظر مكتب فرانكفورت

ابعاد اجتماعي و فرهنگي از مهم ترين عرصه هاي بهبود ارتقاء كيفيت محيط به شمار مي رود. كاهش روابط اجتماعي و عدم وجود بستر مناسب در محيط پيرامون، فراهم نمودن راه حل-هايي در جهت بهبود ابعاد اجتماعي و فرهنگي در شهرسازي و معماري شهرها ضرورت دارد. هدف از مقاله حاضر بررسي مولفه هاي تاثيرگذار بر نظريه ي كنش ارتباطي در راهبرد فضاهاي جمعي از ديدگاه يورگن هابرماس، نظريه پرداز مكتب فرانكفورت مي باشد. گردآوري اطلاعات به روش توصيفي- تحليلي و روش اسنادي و استدلال منطقي مشتمل بر مطالعات كتابخانه اي است. با تمركز در تعاريف نظري به تطبيق و تحليل برخي از آثار معماراني چون هرمان هرزبرگر و كامران ديبا در چگونگي برقراري كنش ارتباطي با سطح مداخله كاربران در فضاهاي جمعي مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته شد. نتايج حاكي از آن است كه استفاده از فضاهاي اجتماعي و ارتباط بين افراد، تداوم و پيوند محيط را افزايش داده است كه در آثار اين دو معمار همسو به نظر مي رسد. نهايتا كنش هاي ابزاري، راهبردي و ارتباطي به عنوان راهكارهايي در جهت استفاده از كنش اجتماعي در طراحي فضاهاي جمعي و ايجاد ارتباط موثر در موفقيت محيط تاثيرگذار است.