بررسي روش‏هاي مضرس سازي در ايمني رويه‏هاي بتني

با توجه به افزايش روزافزون تصادفات در كشور، پرداختن به مسئله ايمني حائز اهميت مي‏باشد. پس از اشتباهات فردي رانندگان، عامل راه را مي‏توان دومين عامل در وقوع تصادفات دانست. پس پرداختن به عوامل موثر و دخيل در ايمن سازي آن مي‏تواند حائز اهميت باشد. ايمن سازي بدليل اهميت ويژه اش مي‏بايست در تمامي فازهاي طراحي يك مسير مدنظر قرار بگيرد. ايمني روسازي هاي بتني نسبت به روسازي‏هاي آسفالتي در مبحث مقاومت لغزشي و سرخوردگي متفاوت مي‏باشد. اصولاً روسازي‏هاي بتني بدليل اينكه در زمان فرآوري و پس از بخارشدن آب از روي آن، سطحي يكنواخت و يك دست را ارائه مي‏كنند، به لحاظ مقاومت سرخوردگي ضعيف مي‏باشند. بنابراين مي‏بايست تمهيدات ويژه‏اي براي فراهم آوري اين مقاومت در آنها ديده شود. اين اقدام با افزايش اصطكاك روسازي انجام مي‏پذيرد. در اين مقاله به بررسي بافت سطحي روسازي بتني و مقايسه روش‏هاي مختلف مضرس‏سازي سطح رويه بتني پرداخته شده است. روش‏هايي مانند استفاده از برش الماس، شيار زني و ساخت سطح با اصطكاك بالا معرفي و مقايسه شدند. نتايج نشان دادند كه استفاده از شيارهاي طولي و عرضي بلحاظ ايمني در يك سطح مي‏باشند اما شيارهاي طولي توليد صداي كمتري ناشي از عبور و مرور وسايل نقليه دارند. همچنين استفاده از روش برش الماس صداي كمتري نسبت به حالت‏هاي شيارزني توليد مي‏كند. علاوه بر آن استفاده از سطح با اصطكاك بالا با توجه به محدود بودن مساحت‏هاي مورد استفاده مي‏تواند باعث كاهش هزينه‎هاي پروژه گردد.