بررسي و تحليل روش‏هاي طراحي روسازي‏هاي صلب (روش طراحي AASHTO و PCA و MEPDG)

امروزه استفاده از بتن بخصوص در روسازي ها، بسرعت در حال افزايش مي‏باشد. با توجه به افزايش ظرفيت‏هاي توليد سيمان در كشور در سال‏هاي اخير، حركت بسوي ساخت اين نوع روسازي ها منطقي بنظر مي‏رسد. روسازي‏هاي بتني با توجه به طول عمر بيشتر در دوره بهره برداري و همچنين هزينه‏هاي تعمير و نگهداري كمتر، مي‏توانند در تحليل‏هاي سود-هزينه نسبت به روسازي‏هاي آسفالتي برتري خود را حفظ كنند. اما همانند تمامي سازه‏ها، راه نيز نيازمند يك طراحي درست و مهندسي شده مي‏باشد تا بتواند نيازهاي لازم براي عبور و مرور وسايل نقليه در مدت زمان طرح را تامين نمايد. به همين منظور روش‏هاي مختلفي براي طراحي بخش‏هاي مختلف دربرگيرنده روسازي‏هاي صلب نظير ضخامت، داول‏ها و ميلگردهاي دوخت ارائه شده است. در اين مقاله به بررسي و مقايسه روشهاي طراحي انجمن راه و حمل و نقل ايالات آمريكا (AASHTO)، روش انجمن سيمان پرتلند (PCA) و روش طراحي مكانيستي- تجربي (MEPDG) پرداخته شده است. تحليل‏هاي انجام شده در بخش پارامترهاي ورودي و نحوه طراحي هر يك از اين دو روش ذكر شده است. براي هر روش مزايا و معايب روش مورد استفاده ذكر گرديده است و نحوه استفاده و تفاوت در پارامترهاي ورودي و اصول طراحي هر يك از آنها بيان شده است. لازم بذكر است كه علارغم تمامي بررسي‏هاي انجام شده در مورد اين روش‏ها، هيچگاه نمي‏توان نظر قطعي در مورد استفاده و يا عدم استفاده از يكي از روش‏هاي فوق را بيان داشت. چرا كه با توجه به پارامترهاي موجود ورودي و همچنين شرايط محل مي‏بايست در هر پروژه بهترين تصميم اتخاذ گردد.