وضعيت سنجي توسعه ي پايدار در جنوب شرق ايران ( نمونه موردي: شهرستان هاي مرزي استان سيستان و بلوچستان )

توزیع فضایی توسعه ی پایدار یكی از شیوه ها و روش هایی است كه از طریق آن، كیفیت مدیریت فضا سنجیده می شود. هرچه شاخص ها و بهره مندی های یك مكان از بنیادهای توسعه ی پایدار، بیشتر باشد، كیفیت و رضایت مدیریت سیاسی فضا نیز افزایش مییابد. بنابراین، برای بررسی كارآمدی یا نقصان در نظام مدیریتی فضا، بررسی وضعیت برخورداری یك مكان از شاخص های توسعه ی پایدار اهمیت شایانی دارد. به عبارت دیگر، جغرافیای سیاسی هر مكانی را میتوان با داده های اقتصادی و چگونكی توزیع این داده ها در فضا، مطالعه كرد. پژوهش حاضر با در نظر گرفتن مهمترین شاخص های اقتصادی در بحث توسعه ی پایدار، به بررسی وضعیت توزیع این شاخص ها با استفاده از روش های تصمیم گیری چند شاخصه در جنوب شرق ایران پرداخته است. بدین منظور، پنج شهرستان سرباز، سیب و سوران، سراوان، زابلی و چابهار از مجموع شهرستان های استان سیستان و بلوچستان انتخاب شده اند تا برخورداری فضایی هریك از این شهرستان ها از شاخص های توسعه ی پایدار سنجیده شود. نتایج نشان داد كه هیچ كدام از پنج شهرستان یاد شده از نظر برخورداری از شاخص های توسعه ی پایدار، امتیاز قابل توجهی به دست نیاورده اند و با ضریب برخورداری متوسط رو به پایین شناسایی شده اند. شهرستان سرباز با مجموع امتیاز ۴۰۹/. برخوردارترین شهر از نظر شاخص های مورد بررسی به شمار می آید و در رده ی نخست جای میگیرد. شهرستان زابلی نیز با مجموع امتیاز ۲۰۶/. كمترین امتیاز را به خود اختصاص داده و در رتبه ی آخر این مجموعه قرار می گیرد.