نقش خودكنترلي در تنيدگي و مقايسه‌ي آن در افراد وابسته به مواد مخدر صنعتي و سنتي داراي بازگشت

Comparison of the Role of Self-control in Tension in Individuals with Relapsable Addiction of Industrial and Traditional Drugs

اعتياد اختلالي مزمن و بازگشت كننده است كه سلامت جسمي، رواني، اجتماعي و اقتصادي بشر را تهديد مي‌كند. با بررسي عواملي نظير مهارت‌هاي مقابله‌اي، خودكنترلي و اختلال‌هاي رواني مي‌توان احتمال بازگشت را پيش‌بيني كرد. هدف از انجام پژوهش بررسي نقش‌ خودكنترلي در تنيدگي و مقايسه‌ي آن در افراد وابسته به مواد مخدر صنعتي و سنتي داراي بازگشت بود. روش پژوهش توصيفي از نوع علي مقايسه‌اي و پيش‌بين بود. نمونه مورد مطالعه 240 نفر وابسته به مواد صنعتي و سنتي (هر گروه 120 نفر) بود كه به ‌صورت نمونه‌گيري در دسترس انتخاب شدند. براي جمع‌آوري داده‌ها از پرسشنامه‌ي خودكنترلي گراسميك (1993) و مقياس تنيدگي ميمورا و گريفث (2004) استفاده شد. روش‌هاي تحليل داده‌ها، ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون گام‌به‌گام و تحليل واريانس چند متغيره بود. نتايج نشان داد كه از ابعاد خودكنترلي؛ خطرپذيري، شتابزدگي، ترجيح فعاليت‌هاي جسماني و خودمحوري پيش‌بيني كننده تنيدگي مثبت و هم‌چنين خشم و شتابزدگي پيش‌بيني كننده تنيدگي منفي در افراد وابسته به مواد مخدر صنعتي و سنتي داراي بازگشت است. نتايج آزمون تحليل واريانس چند متغيره نيز نشان داد كه خودكنترلي و تنيدگي در دو گروه تفاوت معناداري داشت و افراد وابسته به مواد صنعتي خودكنترلي كمتر و تنيدگي بيشتري داشتند. توجه درمانگران اعتياد به ابعاد خود كنترلي باعث مي‌شود افراد وابسته به مواد مخدر صنعتي و سنتي تنيدگي كمتري را تجربه نمايند. به عبارتي ارتقاي سطح خودكنترلي با پيشگيري از بازگشت رابطه دارد.