مطالعه ي ارتباط رابطه مادر-كودك بر اساس ناگويي هيجاني، سبك هاي دلبستگي و پذيرش اجتماعي در مادران كودكان داراي اختلالات رشدي-عصبي

Studying the Mother-Infant Relationship Based on Alexithymia, Attachment Styles and Social Acceptance in the Mothers of Infants with Neurodevelopmental Disorders

پژوهش حاضر با هدف ارتباط رابطه مادر-كودك بر اساس ناگويي هيجاني، سبك هاي دلبستگي و پذيرش اجتماعي در مادران كودكان داراي اختلالات رشدي-عصبي انجام شد. روش پژوهش توصيفي- همبستگي بود. بدين منظور از بين تمامي مادران كودكان داراي اختلالات رشدي- عصبي كه به مراكز توانبخشي شهر كرج مراجعه كرده بودند، 120 نفر با روش نمونه گيري خوشه اي به عنوان نمونه انتخاب شدند. پرسشنامه هاي رابطه مادر-كودك MCRE، ناگويي هيجاني تورنتو TAS-20، سبك هاي دلبستگي RAAS و پذيرش اجتماعي SDS به عنوان ابزار پژوهش در مورد هر يك از مادران اجرا شد. در پايان اطلاعات جمع آوري شده با روش هاي آماري همبستگي پيرسون،رگرسيون چندمتغيره و تحليل واريانس چند متغيره بوسيله نرم افزار SPSS-22 تجزيه و تحليل شد. يافته ها نشان داد كه ناگويي هيجاني با بعد پذيرش فرزند و بيش حمايتگري در رابطه والد-كودك بيشترين رابطه را دارد (001 /0 P). از طرفي زيرمقياس طرد فرزند از رابطه ي مادر-كودك در گروه اختلالات رشدي-عصبي تفاوت معنادار بين گروه ناتواني ذهني با بيشترين و اختلال يادگيري با كمترين تفاوت،معنادار بود (05/ 0 P). با توجه به يافته هاي به دست آمده انتظار مي رود با كاهش ناگويي هيجاني و افزايش پذيرش اجتماعي مادران، كيفيت رابطه با كودك بهبود يابد.