رابطه بين عملكرد خانواده، دينداري و خود كارآمدي اجتماعي با رفتارهاي پر خطر دانش آموزان متوسطه دوم

The relationship between the family performance, religiosity and social self-efficacy with students high-risk behaviors

پژوهش حاضر با هدف بررسي رابطه بين عملكرد خانواده، دينداري و خودكارآمدي اجتماعي با رفتارهاي پر خطر دانش آموزان، اجرا گرديد. روش تحقيق اين پژوهش از نوع توصيفي - همبستگي بوده است. جامعه آماري شامل كليه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصيلي 96-95 بود. تعداد 246 نفر نمونه آماري پژوهش بودندكه بوسيله روش نمونه گيري خوشه اي چند مرحله اي گزينش شدند. ابزارهاي مورد استفاده شده در اين پژوهش عبارتند از: مقياس خطرپذيري نوجوانان ايراني زاده محمدي و احمد آبادي (1388)، سنجش عملكرد خانواده ناتان و همكاران (1983)، پرسشنامه دينداري گلاك و استارك (1965) و مقياس خودكار آمدي براي موقعيت هاي اجتماعي گاديانو و هربرت (2003). تحليل داده ها به روش همبستگي پيرسون و تحليل رگرسيون چند متغيره انجام گرديد. نتايج نشان داد كه رابطه بين عملكرد خانواده، دينداري و خودكارآمدي اجتماعي با رفتارهاي پر خطر دانش آموزان بجز بعد اعتقادي دينداري، از نظر آماري معني دار است و عملكرد خانواده، دينداري و خودكارآمدي اجتماعي توانسته اند 38 درصد واريانس رفتارهاي پر خطر دانش آموزان را تبيين كند.