امنيت پايدار محيط زيست طبيعي ازطريق استحصال وذخيره رواناب در سامانه‌هاي آبگير

ايجاد پوشش گياهي دائمي و داراي بازدهي اقتصادي از راه‌هاي كنترل فرسايش آبي بر روي فلات ها وتراس هاي فوقاني است. بدين منظور ايجاد سامانه‌هاي سطوح آبگير باران براي جمع‌آوري حجم كافي آب باران از طريق افزايش ضريب وذخيره رواناب از سطح آبگير و همچنين استفاده از بارش‌هاي روزانه اندك ضروري مي‌باشد. اين پروژه تحقيقي در فاصله 70 كيلومتري شمال‌ شهر سنندج و در ايستگاه تحقيقاتي سارال واقع است. سطوح آبگير باران به ابعاد 5×4 متر با تيمارهاي سطح عايق، نيمه‌عايق و طبيعي در چهار تكرار بر روي دامنه هاي شمالي و با شيب 20 الي 22 درصد احداث شد. ميزان بارش روزانه و عمق رواناب حاصل از آنها براي يك دوره آماري پنج ساله و كلاً به تعداد 36 واقعه بارندگي روزانه منجر به توليد رواناب اندازه‌گيري شد. حد آستانه بارندگي روزانه براي شروع رواناب به ترتيب براي سطوح آبگير عايق، نيمه‌عايق و طبيعي در حدود 1، 8/ 2 و 4 ميليمتر وميانگين درصد ضريب رواناب 34، 16 و 3 براي دوره زماني ارديبهشت الي آبان ماه هر سال مي‌باشد. لذا استفاده از تيمار عايق براي ايجاد سطح آبگير همراه با تعبيه سامانه ذخيره رواناب حاصل از ماه‌هاي پرباران (مثل فروردين و ارديبهشت) و سامانه توزيع آب ذخيره شده در ماه‌هاي پر نياز آبي گياه (تير، مرداد و شهريور) مورد توصيه است.