واكاوي اصول زيبايي شناسي معماري

زيبايي جاذبه اي است، بي پايان، كه هنر نقطه ارتباط بين آن و انسان است. درك زيبايي موهبتي است الهي و پايگاهي ذهني كه به عينيت مي انجامد و هنر بدون آن كالبدي بي روح و خالي از جاذبه است. بنا به گفته ويرويوس در بنا كردن بايستي به استحكام ، مفيد بودن و ظرافت توجه داشت. زيبايي به همراه ايستايي و كارآيي يكي از سه عامل نقش دهنده در معماري است . هدف زيباشناختي اين است كه چگونگي محيط اطراف و جايگاه شخص در محيط اطراف را به معناي واقعي درك كند. با توجه به ضرورت بررسي زيبايي شناسي در معماري ، اين مقاله با روش توصيفي ، تحليلي سعي در شناخت و واكاوي اصول تعريف كننده مي پردازد. با توجه به يافته هاي تحقيق كه از تحليل نظريات انديشمندان و كد گذاري آن ها حاصل گرديد، مولفه هاي موثر در زيبايي معماري، شامل چهار بخش فرمي ، ساختاري، عرفاني ، طبيعت است. كه اصول فرمي ، موثرترين عامل با بيش ترين فراواني در ميان ساير عوامل، در تعريف زيبايي معماري مطرح گرديد كه خود شامل دو گروه ظاهري (تناسب، تعادل، نظم، وحدت در كثرت، مقياس) و ذاتي(سودمندي ، عملي بودن، پاك و خالص بودن) است. اميد است با واكاوي و شناخت بيشتر عوامل بتوان از آن ها به طور موثرتر در طراحي استفاده كرد تا ضمن بهبود ويژگي هاي كيفي فرم ، ادراك انسان بر محيط را نيز ارتقا بخشيد. كلمات كليدي: اصول زيبايي شناسي ، معماري، معماري ايراني، رابطه معماري و زيبايي، مولفه هاي زيبايي شناسي.