بررسي تاثير نور بر افزايش غناي حس مكان در معماري

حس مكان به معناي ادراك ذهني مردم از محيط و احساسات كم و بيش آگاهانه آنها از محيط خود است كه شخص را در ارتباطي دروني با محيط قرار مي‌دهد، به طوري كه فهم و احساس فرد با زمينه معنايي محيط پيوند خورده و يكپارچه مي‌شود. حس مكان عاملي است كه موجب تبديل يك فضا به مكاني با خصوصيات حسي و رفتاري ويژه براي افراد خاص مي‌گردد. هر چه غناي حسي يك اثر بر ذات دروني بيننده آن معماري پر رنگ تر باشد ، آن اثر ماندگارتر خواهد ماند . در اين تحقيق با بررسي جايگاه نور در ساختار شكل گيري يك اثر معماري و تسلط اين مفهوم بر منافذ و روزنه ها ، كه سبب شكل گيري ادراكي فلسفي از فضا مي گردد ( معماري ايراني ) ، مقصد تاكيد بر اين مسأله را داشته كه هرگاه اصلي از اصول معماري كه دراين مقاله نوربه عنوان مفهوم مورد بحث انتخاب گرديده ، تغييري هر چند جزيي در نوع بكارگيري خود در فضا يابد اثري بس عميق تر بر درك و لمس غناي حسي مخاطبين به وجود آمده و مي تواند سبب تغيير در نگرش كلي و فلسفي آن اثر معماري گردد بنابراين در اين پژوهش از طريق جمع آوري و تحليل داده هاي مرتبط به روش توصيفي – تحليلي اين تحقيق مورد بررسي قرار گرفته است .