بررسي اثربخشي گروه درماني رابطه¬ي والد- كودك بر بازشناسي هيجاني و مهارتهاي اجتماعي كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه- بيش فعالي در پايه تحصيلي اول ابتدائي

هدف پژوهش حاضر تعيين اثربخشي گروه درماني رابطه والد – كودك بر كاهش علايم نقص توجه – بيش فعالي، افزايش بازشناسي هيجاني و مهارت¬هاي اجتماعي كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه – بيش فعالي بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه كودكان مشغول به تحصيل در پايه اول ابتدائي شهر اردبيل در سال 96-95 مي باشد. ابتدا از ميان كودكان اول ابتدائي مشغول به تحصيل در 10 مدرسه غيرانتفاعي، كودكاني كه مبتلا به اختلال نقص توجه بيش فعالي بودند شناسايي و از بين آنها 20 نفر به صورت نمونه در دسترس انتخاب و در دو گروه 10 نفره آزمايش و كنترل قرار داده شدند. سپس گروه آزمايش 10 جلسه 2 ساعته گروه درماني رابطه والد – كودك بر اساس مدل براتون و لندرث را دريافت نمود و گروه كنترل برنامه عادي روزانه خود را گذراند. داده ها با استفاده از مقياس نقص توجه – بيش فعالي، تكليف بازشناسي هيجاني چهره اي اكمن، آزمون بندر گشتالت و مقياس مهارتهاي اجتماعي در كودكان جمع آوري شد. اطلاعات بدست آمده با استفاده از آزمون تحليل واريانس چند متغيري (MANOVA) تجزيه و تحليل شد. نتايج اين پژوهش نشان داد گروه درماني رابطه والد – كودك بر كاهش علايم اختلال نقص توجه – بيش فعالي تأثير معني داري دارد. همچنين نتايج اين پژوهش نشان داد گروه درماني رابطه والد – كودك بر بهبود بازشناسي هيجاني و افزايش مهارتهاي اجتماعي كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه بيش فعالي موثر است. اين يافته ها بيان مي كند كه از گروه درماني رابطه والد – كودك مي توان براي كاهش علايم اختلال ADHD، افزايش بازشناسي هيجاني و مهارتهاي اجتماعي كودكان مبتلا به اختلال نقص توجه – بيش فعالي استفاده كرد.