بررسي رابطه بين خوش بيني و خودآگاهي هيجاني با انگيزه پيشرفت در دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهرستان خوي

مقدمه و هدف: اين پژوهش با هدف بررسي رابطه بين خوش بيني و خودآگاهي هيجاني با انگيزه پيشرفت دانش آموزان دختر دوره متوسطه اول شهرستان خوي انجام شد. مواد و روش ها: جامعه آماري كليه دانش آموزان دختر دوره اول متوسطه شهرستان خوي در سال تحصيلي 96-95 به تعداد 4474 نفر مي باشد و حجم نمونه با استفاده از جدول مورگان 380 نفر تعيين شد. روش مطالعه حاضر از نوع توصيفي –همبستگي بود. در پژوهش حاضر از سه پرسش‌نامه خوش‌ بيني شيير و كارور، پرسش‌نامه خودآگاهي هيجان بار-آن و پرسش‌نامه انگيزه پيشرفت هرمنس استفاده شد. براي آزمون فرضيه ها از آزمون رگرسيون چندگانه، پيرسون و تحليل واريانس چند متغيري (مانوا) استفاده شد. نتايج: يافته هاي حاصل از آزمون فرضيه اصلي آزمون با روش رگرسيون نشان داد خوش بيني و خودآگاهي هيجان برانگيزه پيشرفت موثر است(655/0= ) و همچنين يافته هاي حاصل از فرضيه فرعي اول و دوم نشان داد كه بين خوش بيني وخودآگاهي هيجان با انگيزه پيشرفت رابطه معني داري وجود دارد و فرضيه سوم نيز نشان داد كه بين دو گروه با و بدون انگيزه پيشرفت در مولفه هاي خودآگاهي هيجان و خوش بيني تفاوت معني داري وجود دارد. نتيجه گيري: انجام اقدامات تخصصي در حيطه مهارت هاي زندگي با تمركز بر خوش بيني و ارتقاء خودآگاهي هيجاني مي تواند نقش مهمي در افزايش انگيزه پيشرفت دانش آموزان داشته باشد.