اثر بخشي مشاوره مسير شغلي سازه گرا بر انطباق پذيري مسير شغلي دانش آموزان پسر استان تهران

اين پژوهش با هدف ارزيابي اثر بخشي مسير شغلي سازه گرا بر انطباق پذيري مسير شغلي دانش آموزان پسراستان تهران انجام گرديده است. روش پژوهش آزمايشي ( دو گروه با پيش آزمون و پس آزمون ) و جامعه آماري همه دانش آموزان پسر پايه دوره اول متوسطه بود كه در سال ۹-۹۵ در استان تهران مشغول به تحصيل بودند . از ميان آنها به روش نمونه گيري خوشه اي ، ابتدا از يكي دبيرستان هاي استان مذكور( دبيرستان پسرانه دولتي شهداء ۲ ) ۳۰ نفر انتخاب و به صورت تصادفي در دو گروه( آزمايش و گواه ) قرار گرفتند . ابزارهاي سنجش ، شامل پرسش نامه سازگاري دانش آموزان دبيرستاني با زير مقياسهاي عاطفي ، اجتماعي و آموزشي (سين ها و سينگ ،۱۹۹۷) و مقياس خود كارآمدي عمومي (شرر و همكاران ،۱۹۸۲) بود. گروه آموزشي در ۸ جلسه ۹۰ دقيقه اي مشاوره گروهي راه حل محور شركت كردند ، در حالي كه گروه گواه هيچ مشاوره اي دريافت نكردند . با استفاده از آزمون تحليل كو واريانس ، پنج فرضيه پژوهش مورد آزمون قرار گرفت نتايج نشان داد كه به كارگيري مشاوره گروهي ميزان سازگاري و انطباق پذيري دانش آموزان را بهبود مي بخشد اما در عملكرد عاطفي ، تفاوت معني داري بين گروه آزمايشي و گواه يافت نشد .