ارزيابي اثرات عدم قطعيت محيطي در عملكرد الگوريتم تشخيص خرابي سازه اي پل با استفاده از روش ژنتيك فازي

تشخيص عيوب سازه اي براساس اين واقعيت است كه پاسخ ديناميكي سازه در اثر ايجاد عيوب تغيير خواهد كرد. اين امر امكان تعيين محل و شدت آسيب روي سازه را فراهم مي آورد. در اين تحقيق با بكارگيري سيستم ژنتيك فازي براي پايش سلامت سازه پل، به مطالعه موردي دو پل بنفجال و تيره رود پرداخته شده است. براي مطالعه تشخيص خرابي، مدل هاي عددي اين دو پل به وسيله مشخصات ديناميكي اندازه گيري شده آنها ساخته شده است. براي ارزيابي كارايي سيستم ژنتيك فازي در تشخيص خرابي و تاثير شيوه مدل سازي، از دو مدل اجزاي محدود سه بعدي و مدل دو بعدي ساده شده تير استفاده شده است. بعد از انجام تحليل براي كنترل عدم قطعيت ها، به فركانس هاي اندازه گيري شده مقاديري نويز اضافه شده و اثر آن در موفقيت روش شناسايي بررسي مي شود.