تحليل اجزاي محدود اتصال تير به ستون فولادي تحت سناريوي حذف ستون و توسعه عملكرد زنجيره اي (Catenary Action)

يكي از روش هاي طراحي خرابي پيشرونده استفاده از مسير جايگزين بار براي انتقال بارهاي ناشي از حذف ستون در اثر يك بارگذاري غيرعادي مي باشد. يكي از پارامترهاي مؤثر در مقاومت سيستم، شكل پذيري و ظرفيت تحمل جابجايي هاي زياد مي باشد. در اين بين، مقاومت و شكل پذيري اتصالات در دوران هاي زياد موجب گسترش نيروهاي محوري در تير و تشكيل عملكرد زنجيرهاي مي شود. در اين مقاله عملكرد اتصال نبشي جان پيچي و جوشي در زمان وقوع خرابي پيشرونده و ميزان تأثير آن در مقاومت سازه بررسي مي شود، كه در نتيجه اتصال جوشي در جابجايي هاي اوليه، نسبت به اتصال پيچي به دليل سختي خمشي بالاتر، مقاومت بيشتري از خود نشان داده است، اما با افزايش جابجايي ستون به دليل انعطاف پذيري كم اتصال جوشي، اين اتصال قادر به توسعه عملكرد زنجيروار در تير نخواهد بود و مقاومت آن در برابر بروز خرابي پيشرونده نسبت به اتصال پيچي كمتر خواهد بود.