بررسي اثر شرايط زهكشي بر رفتار خاك هاي دانه اي به وسيله يك مدل رفتاري كشسان-خميري

مقاومت برشي ماسه شل در هنگام زمين لرزه مي تواند به گونه قابل ملاحظه اي كاهش يابد كه از آن در ادبيات فني با نام روانگرايي ياد مي شود. روانگرايي مي تواند آسيب هاي مخربي به طبيعت و سازه هاي ساخت انسان وارد نمايد. يافته هاي تجربي نشان مي دهد كه رفتار ماسه به هنگام زمين-لرزه در عمل مقداري تغيير حجم داشته و در نتيجه زهكشي به صورت محدود رخ مي دهد و فرض زهكشي نشده بودن رفتار ماسه تنها يك ساده سازي مي باشد. داده هاي آزمايشگاهي موجود نشان مي دهد كه فراهم كردن امكان تغيير حجم و تامين شرايط زهكشي محدود در نمونه هاي ماسه برش يافته مي تواند باعث تغيير رفتار خاك شده و مقاومت برشي آن را به شدت كاهش يا افزايش دهد. در اين مقاله، توانايي يك مدل رفتاري كشسان-خميري در شبيه سازي رفتار نمونه هاي زهكشي نشده، زهكشي شده وتقريباً زهكشي شده ارزيابي مي گردد. بدين منظور، ابتدا پارامترهاي مدل بر پايه داده هاي تجربي گزارش شده براي نمونه هاي زهكشي نشده و زهكشي شده بدست آورده شده است. سپس بدون تغيير در پارامترها، رفتار نمونه هاي تقريباً زهكشي شده همان ماسه به وسيله مدل شبيه سازي شده است. نشان داده شده است كه مدل رفتاري مي تواند رفتار نمونه هاي زهكشي شده، زهكشي نشده و تقريباً زهكشي شده را تنها با به كارگيري يك دسته پارامتر به خوبي پيش بيني كند.