زمينه هاي فكري مؤثّر در شكل گيري ادبيّات شهادت خواهانه انقلاب اسلامي و دفاع مقدّس

هيچ پديدۀ انساني، دريافت پذير يا تشريح شدني نيست؛ مگر اين كه در بستر تاريخي گسترده‌تري كه آن را در برمي‌گيرد؛ و فرآيندي كه به گذشته يا حال محدود نمي شود؛ و رو به آينده دارد؛ ديده و كاويده شود. نقد جامعه شناسي كه در قرن حاضر مورد توجّه قرار گرفته است؛ به نقش ادبيّات در ايجاد خيزش‌ها و انقلاب‌ها توجّه كرده است. توقّع مردم و روشنفكران اين بوده است كه ادبيّات بازگو كننده و به حركت درآورنده نهضت هاي اجتماعي باشد. انقلاب اسلامي ايران از مهم‌ترين خيزش هاي مردمي معاصر است؛ و روح تشيّع و عنصر شهادت در شكل‌گيري و پيروزي اين انقلاب و حوادث پس از آن به ويژه هشت سال دفاع مقدّس نقش اساسي داشته است. نقش ادبا، شعرا، روشنفكران، واعظان و مرثيه‌سرايان در جهت‌دهي به انقلاب و دفاع مقدّس نقش اساسي بوده است؛ تا جايي كه ادبيّات خاص انقلاب اسلامي و دفاع مقدّس شكل گرفت. در اين پژوهش به بنيان هاي ادبيّات شهادت به عنوان بخشي از فرهنگ انقلاب اسلامي پرداخته مي شود. اين مباني از پيش از اسلام قابل بررسي و نيز از دوره اسلامي تا عصر حاضر در شكل هاي مختلف قابل طرح و تبيين است.