رمزگشايي از كهن الگوي آتش در اشعار پايداري نصرالله مرداني

كهن الگوي آتش در همۀ تمدن‌ها و ميان همۀاقوام و ملل و نحل، عنصري قدسي، پويا، كارساز و مولد و در عين حال، رمزآميز و نمادين شمرده مي‌شده است. آتش را آخشيجي دوگانه، شكوه‌مند، اسرار آميز و زنده، مبناي حيات و عنصر آغازين عالم صغير مي‌دانسته‌اند. اين عنصر به اشكال و شيوه‌هاي مختلف و متنوع مورد توجّه شاعران در آفرينش مضامين عميق و تصاوير دقيق قرار گرفته شده است. در اين پژوهش جنبه‌هاي رازآميز و نمادين كهن الگوي آتش را در اشعار پايداري نصرالله مرداني، شاعر انقلاب و دفاع مقدّس و حماسه سرا و اسطوره‌شناس، بررسي خواهيم كرد. نصرالله مرداني با آگاهي و شناخت برخي از نمادهاي رازآلود كهن الگوي آتش از قبيل تجلّي الوهيت، حميّت مذهبي و شهادت، استحاله و سوختگي، تطهير و تصفيه‌گري، زندگي بخشي، تجديد حيات و زايندگي، وسيلۀ آزمايش و گذار، بااستفاده از عناصر بلاغي و شگردهاي زباني و با كلامي فاخر وحماسي و ساختن تركيبات بديع و تصاوير متنوع به بيان شهادت طلبي و از خود گذشتگي رزمندگان دفاع مقدّس پرداخته است. در اين مقاله به بخشي از آنها اشاره مي‌شود.