بررسي ابعاد زمينه گرايي در معماري از منظر فرهنگ

زمينه‎گرايي يكي از ديدگاههاي رايج در معماري است كه زمينه را به مثابه رويدادي تاريخي ـ فرهنگي مي‎پندارد. زمينه‎گرايي ابتدا به ابعاد صرفاً كالبدي توجه داشته است، اما به تدريج به ابعاد انساني همچون فرهنگ و... گراييده و حوزه مطالعات خود را به وجوه اجتماعي ـ فرهنگي جامعه نيز گسترش داده است. در بحث از زمينه گرايي اينكه هر اثر معماري بايد با بستر و زمينه ي خود كه معماري در آن شكل مي يابد، هماهنگ و سازگار باشد موضوعي اساسي است ، بنابراين طراح بايد شناخت و دركي عميق از بستر فرهنگي محيط به عنوان يكي از مهمترين ابعاد زمينه گرايي داشته باشد. زمينه گرايي و توجه به زمينه در معماري و شهرسازي به علت تأثير بر جنبه هاي فرهنگي و اجتماعي شهرها و در نتيجه توليد سرمايه اجتماعي از اهميت بسيار زيادي برخوردار است. علاقه به ارزش‎هاي محلي و دلبستگي‎هاي مكاني واقعيتي است كه هنوز بر اهميت حفظ تفاوت ها و ويژگي‎هاي واحد هر فرهنگ تاكيد مي‎كند. چنين واقعيتي در زبان معماري به معماري زمينه گرا مي تواند ترجمه شود.در اين مقاله تلاش شده است تا با بيان مفاهيم زمينه گرايي و ابعاد آن به بررسي چگونگي پيشرفت آن در معماري از منظر فرهنگ با روش تحليلي-توصيفي پرداخته شود و در نتيجه زمينه‎اي فراهم آيد تا منجر به ارتقاء فرهنگ غني مردم شود.