باز انديشي نظريه نگرش شكلي و نحو فضا، رهيافتي در معماري (نمونه موردي : مسجد فرح آباد ساري)

Rethinking the theory of form and space syntax,architecture approach

معماري هنري است كه معمار يا معماران در فرآيند شكل دادن به فضا به اقتضا سنن و ارزش ها و فرهنگ به دست مي آورند. فرم يا صورت متأثر از محتوا است. فرم و شكل را مي‌توان نمود فيزيكي تفكرات و سنت انسان‌ هايي دانست كه به توليد فضا اقدام نموده‌اند . نگرش شكلي ، منظور آن وجهي از شكل گرايي است كه معماري را برابر تركيب اشكال يا روندي شكلي مي بيند. در واقع آن چه از نظر يك محقق شكل گرا مهم است، شاخصه هاي شكلي عناصر يك معماري است و بر اساس اين هاست كه معماري ها از يكديگر متمايز يا به هم شبيه تشخيص داده مي شوند. در دوره معاصر روش هاي مختلفي براي تحليل فضاي معماري به كار گرفته شده است. روش Space Syntax كه در اينجا به نحو فضا ترجمه شده است. اين پژوهش با استناد به منابع كتابخانه اي و مطالعات ميداني و توصيف تحليلي سعي بر باز بيني و باز تعريف مفهوم نگرش شكلي و تعريف جديدي از فرم و فضا معماري شده است و در پايان سعي شده مسجد فرح آباد ساري توسط روش Space Syntax تحليل شود.