طراحي مجموعه تفريحي گردشگري با رويكرد معماري بومي در راستاي توسعه گردشگري ( نمونه موردي: تبريز)

امروزه زندگي شهري ونظام اجتماعي موجود در شهرها، انسانها را از مسير اصلي زندگي دور كرده و با وجود رفاه و امكانات بسياري كه در اختيارشان قرار داده از سادگي طبيعت دور شده اند.يكي از بهترين راه هاي تبادل فرهنگي، گردشگري است. از اهداف مهم گردشگري شرايط آسايش اقليمي در يك سفر مي باشد. بنابراين شرايط آب و هوايي نقش بسزايي در دستيابي به اين امر خواهد داشت.حضور گردشگري تا حد زيادي موجب رونق اقتصادي و بالا رفتن سطح فرهنگي و بومي مي شود. با وجود آثار تاريخي متعددي كه در شهر تبريز و جود دارد و اينكه اين شهر يكي از مراكز مهم گردشگري داخلي و خارجي است متاسفانه نبود امكانات اوليه مناسب، عدم اطلاع رساني و فقدان تفكر منسجم در تنظيم ساختار گردشگري اين از مشكلات گردشگري فرهنگي به شمار مي آيد كه باعث شده است تا بازديد گردشگران از اين شهر تاريخي محدود به ديداري چند ساعته شود. پرسشهاي موجود بصورت عمده درباره پيوند بين مقوله ي گردشگري و معماري بوم گرا و سنت گرا در منطقه هستند مهمترين نكته ي اين مقاله، پرداختن به اين امر است كه چرا ساختمان هاي تفريحي و چرا بكارگيري معماري بومگرا؟، هدفي كه در مقاله پيشرو دنبال مي شود اينست كه با توجه به معماري بومي و سنتي تبريز مهري بر فضاي نوين معماري زده شود. معماري مردم وار، ساده و در عين حال وزيني كه مدتها بدون هيچ تفاخري پاسخگوي نيازهاي مردمانش بوده است. روزآمد كردنِ معماري بومي منطقه نخستين هدف نظري اين گزارش است. براي نيل به اين هدف كاربريِ مجتمع اقامتي تفريحي و گردشگري انتخاب شده است.