معماري نو درطراحي فضاي آموزشي كودكان با محور ارتقاء خلاقيت

در دهه هاي اخير ، با پيشرفت تكنولوژي و بهبود بهداشت روند افزايش جمعيت رشد افزاينده اي را داشته در نتيجه جوامع با خواسته ها ، نيازهاي و كمبودهاي متعددي روبرو شده اند . يكي از اين نيازها، نياز آموزش صحيح و كارآمد كودكان مي باشد چراكه زندگي ماشيني كودكان را از كوچه ها و خيابانها به درون خانه ها و جلوي رسانه ها كشانده و كودك را از تجربه و كنكاش باز داشته است و ذهن جستجو گر آنها تنها محصور دادهاي رسانه ها گشته و قدرت پردازش و خيالپردازي آزاد را از آنان صلب مي كند. اما محيط آموزشي كه بتواند كودكان را در خود جاي داده و اجازه تعامل با دوستان و امكان تجربه مسائل را بدانها بدهد و بر ذهن و خلاقيت آنها موثر واقع شود چه فاكتورها و خصوصياتي را دارا است؟ در واقع اين تحقيق سعي به بيان ويژگي هاي محيطي موثر بر عوامل تسريع كنند و پرورش دهنده خلاقيت در كودكان 3 تا 6 ساله را دارد چراكه دوران كودكي مهمترين زمان در پرورش خلاقيت است. حال علم و هنر معماري را در كنار راهبردهاي روانشناسي رشد كودكان و فاكتورهاي آموزشي نوين ،قرار مي دهيم تا به طرح اصولي معمارانه براي خلق فضاي آموزشي در راستاي ارتقاء انگيزش و خلاقيت دست يابيم.