نگاهي انتقادي به سيماي قوم تركمن در رُمانِ «آتش، بدونِ دود»

«نادر ابراهيمي» يكي از پركارترين نويسندگان صد سال اخير ادبيات داستاني ايران است كه به خاطر رُمان بلند و هفت جلدي «آتش، بدونِ دود» جايزه‏ي نويسنده‏ي برگزيده‏ي بيست سال بعد از انقلاب را دريافت كرده است. ابراهيمي در اين رُمان كه به ادّعاي خودش تاريخ داستانيِ خلقِ تركمن است، براي شناساندن چهره‏ي واقعي و اصيل تركمن‏ها به مردم ايران، تلاش مي‏كند. به همين جهت و در لابه‏لاي اثرش به تاريخچه‏ي اقوام بزرگ تركمن و آداب و سنن رايج بين آن‏ها مي‏پردازد و سعي مي‏كند حوادث داستانش را مطابق با اين آداب و سنن پيش ببرد، امّا اين كه در اين باره تا چه حد موفّق بوده و جانب امانت‏داري را رعايت كرده و گفتار و رفتار شخصيّت‎هاي داستانش را با محيط و فرهنگ قومي حاكم بر جامعه‏‏ي محلّ روي دادن حوادث، يعني تركمن‏صحرا مطابقت داده، موضوعي است كه محل بحث و بررسي است. در اين مقاله بر آن هستيم تا با نگاهي انتقادي، نحوه‏ي تصويرگري و بازتاب سيماي قوم تركمن را توسّط «نادر ابراهيمي» در اين رُمان نقد و تحليل كنيم.