تحليل ريخت شناسي داستان هاي بهو و شاه طنجه در گرشاسب نامه

ريخت شناسي قصّه هاي عاميانه،در سال1928م. توسّط فرماليست روسي ولاديمير پراپ آغاز شد.اساس كار وي بر پايه ي اعمال شخصيّت هاي داستان است؛به اين شكل كه در نظام نويني به بررسي ساختار صد داستان از داستان هاي پريان روسي پرداخت و شيوه و اسلوب كار خويش را «ريخت شناسي» ناميد. پراپ پس از تجزيه و تحليل داستان هاي مذكور به اين نتيجه رسيد كه علي رغم تنوّع شخصيّت ها،عمل و كاركرد آنها محدود است. پراپ براي هر عملكرد(خويشكاري)نمادي را معيّن كرد و به فرمول ساختِ قصّه هاي پريان دست يافت. گرشاسب نامه ابونصر علي بن احمد اسدي طوسي كه بي شك يكي از بزرگ ترين منظومه هاي حماسي ايران است،داستان پهلواني هاي گرشاسب- جدّ اعلاي رستم- است.اين مقاله مي كوشد تا الگويي را كه پراپ از تجزيه و تحليل قصّه هاي پريان به دست آورده است،بر روي دو داستان از گرشاسب نامه نشان دهد،تا مشخّص شود كه نظريّه ي وي تا چه حدّ بر اين داستان ها انطباق دارد.