بررسي نگرش سهراب سپهري به طبيعت براساس رويكرد نقد بوم‏گرا

رويكرد بوم‏گرا رويكردي ميان‏رشته‏اي در علوم تجربي و علوم انساني است كه موضوع آن بررسي ارتباط ميان ادبيات و محيط زيست است. ازجمله موضوعاتي كه پيروان اين رويكرد به آن مي‏پردازند، بررسي نگرش انسان‏ها به طبيعت در طول تاريخ و چگونگي بازتاب آن در ادبيات است. از سوي ديگر، گرايش به طبيعت و عناصر آن يكي از ويژگي‏هاي اصلي مكتب رمانتيسم است. از ميان شاعران ايراني، اين ويژگي در اشعار سهراب سپهري هم ديده‏مي‏شود. در پژوهش حاضر، با روش توصيفي – تحليلي و با به‏كارگيري رويكرد نقد بوم‏گرا، اشعار اين شاعر از منظر ميزان گرايش او به طبيعت و بازتاب نقش و عناصر طبيعت در آنها مطالعه شده‏است. سپهري به طبيعت به شكل يك راهنما و پيامبر براي رسيدن به حقيقت مي‏نگرد. طبيعت براي او همچون پرستاري است كه زخم‏هاي روحش را التيام مي‏بخشد و منبعي براي آرامش ذهن و آموزگاري است كه انسان را به لذت بردن از زيبايي‏ها دعوت مي‏كند. او از شهر و ساخته‏هاي دست بشر مي‏گريزد و در طبيعت براي خود پناهگاهي مي‏يابد؛ از اين‏رو، شكل‏هاي ابتدايي زندگي را كه در آن انسان مي‏توانست با كمك طبيعت به حقيقت دست يابد، ترجيح مي‏دهد