بررسي و نقد بينامتني سه قصّه از قصّه هاي مثنوي و كليله و دمنه

براساس نظريّه بينامتنيّت، هيچ متني مستقل نيست؛ بلكه مجموعه اي از نقل و قول هاي آثار پيش از خود است. هدف اين پژوهش، بررسي و تحليل بينامتني قصّه هاي كليله و دمنه و مثنوي است. روش تحقيق به صورت كتابخانه اي و تحليل محتواست. سه قصّه مشترك مثنوي و كليله و دمنه از منظر روابط بينامتني مورد بررسي قرار گرفته شده‌اند. اگر چه مولوي بيشتر قصّه ها را از آثاري چون كليله و دمنه و سندبادنامه نقل مي كند، امّا به معاني مورد نظر نويسندگان توجّهي نمي كند و فضا و معناي متفاوتي را خلق مي كند. قصّه هاي مورد استفادة مولوي، طبق رابطۀ نفي متوازي است. استفادۀ مولوي از قصّه هاي كليله و دمنه تقليد صرف نيست. در واقع مولوي ساختار داستان را از متن پنهان (كليله و دمنه) اخذ مي كند و با نوآوري و خلاقيّت خود آن را گسترش مي دهد و با ايجاد تمثيل و نماد پيام خود را به مخاطب انتقال مي دهد.