كاركرد نشانه ها در ديوان «اسمي ليس صعباً» فاطمه ناعوت

نشانه شناسي اول بار با آراي زبان شناس سوئيسي. «فردينان دوسوسور» در حوزه مطالعات زباني مطرح شد و هدفش بررسي چگونگي ارتباط دال و مدلول در سطوح زباني بود. فردينان دو سوسور (1857-1913) بر اين باور بود كه زبان نظامي از نشانه هاست و زبان را به قلمرو نشانه شناسي عمومي منتسب مي دانست. شاعران و اديبان از ديرباز از نشانه ها در آثار خود استفاده مي كردند. فاطمه ناعوت هم از جمله شاعران معاصر مصري است كه از نمادها و نشانه ها بهره برده است. در اين پژوهش كوشش شده تا نماد و نشانه ها و كاركرد آن ها در شعر فاطمه ناعوت مورد بررسي قرار گيرد. روش كار توصيفي- تحليلي است و نتايج به دست آمده بيان گر آن است كه شاعر نشانه ها را با انگيزه هايي چون دعوت به آزادي زنان، اشاره به تنهايي، درد و رنج و دلتنگي و يا اشارات سياسي و دعوت به خيزش و انقلاب به كار برده است. در ديوان فاطمه ناعوت نشانه هايي همچون رنگها، نور و تاريكي، شرق و غرب، حيواناتي مثل گربه و عروسك چوبي از بقيه نمادها نمود بيشتري دارند.