تعيين ضريب حساسيت و بررسي نااطميناني پارامترهاي هواشناسي در مدل‌هاي برآورد ETo

براي محاسبه تبخير- تعرق علاوه بر روش هاي مستقيم، روش هاي تجربي زيادي مانند روش استاندارد فائو پنمن- مونتيث ارائه شده است. تمامي مدل هاي برآورد ETo با ساختار رياضي متفاوت نسبت به پارامترهاي هواشناسي در اقليم‌هاي مختلف حساسيت و خطاهاي استاندارد متفاوتي دارند. از اين رو لازم است عدم قطعيت در ساختار رياضي اين مدل‌ها تجزيه و تحليل گردد. در اين تحقيق علاوه بر آناليز حساسيت هفت مدل برآورد ETo نسبت به پارامترهاي هواشناسي در ايستگاه كرمان، ميزان انحراف استاندارد ETo بر اساس پراش و هم پراشي پارامترها و مشتقات جزيي مرتبه اول و دوم ETo نسبت به اين پارامترها بدست آمد. نتايج نشان داد كه نااطميناني داده‌ها در فصول سرد سال بيشتر از فصول گرم سال بوده و تمامي مدل‌هاي منتخب به دو پارامتر Tmax و Tmin حساسيت بيشتري نسبت به ساير پارامترها داشتند. دامنه تغييرات پراش ETo در طي سال به ترتيب (49/5-78/0)، (5/8-43/2)، (61/8-75/1)، (03/1-18/0)، (09/1-19/0)، (96/0-16/0) و (56/0-15/0) ميليمتر در روز در مدل هاي فائو پنمن- مونتيث، بليني كريدل اصلاح شده، پريستلي تيلور، هارگريوز ساماني، هارگريوز، ايرماك- Rs و ايرماك- Rn حاصل شد.